Να γιατί πρέπει να πληρώσουν και οι τράπεζες: Σταδιακή αφύπνιση

Όσοι δηλώνουν οπαδοί της «οικονομίας της αγοράς», πόσο λογικό είναι να τα ξεχνούν όλα αυτά όταν η συζήτηση έρχεται στις τράπεζες;

Για ποιον λόγο ακριβώς αυτές οι ιδιωτικές επιχειρήσεις να μην βάλουν λουκέτο όπως όλες οι υπόλοιπες όταν καταρρέουν, αλλά υπό τον φόβο των συνεπειών στην οικονομία όλοι να σπεύδουν να τις διασώσουν με την περίφημη μέθοδο της «ανακεφαλαιοποίησης»;

Το παράξενο είναι το πως αυτός ο λογικός συνειρμός δεν είχε αποτελέσει αντικείμενο του δημοσίου διαλόγου στη «Μέκκα» του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, την επιτυχημένη οικονομικά Γερμανία… έστω και στις πλάτες όλων των υπόλοιπων… Το ότι ο αρχηγός του κύριου αντιπολιτευόμενου κόμματος δηλώνει όχι μόνο προφορικά, αλλά το γράφει και σε ανάλυση προτεινόμενης πολιτικής για το κόμμα του, αποτελεί μεγάλη πρόοδο όσο και εξέλιξη που αν μη τι άλλο δίνει ζωή στην ελπίδα η οποία τείνει να μας εγκαταλείψει…

Ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, αρχηγός του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD) το δήλωσε ξεκάθαρα: Στις επερχόμενες (σε ένα χρόνο και κάτι) σκοπεύει να θέσει ξεκάθαρα το ζήτημα των τραπεζών. Κατηγόρησε μάλιστα τον τραπεζικό κλάδο ότι κρατάει σε ομηρία τους πολιτικούς και την πολιτική, λέγοντας ότι σκοπεύει να κάνει κάτι γι’ αυτό εάν εκλεγεί.

Πρόκειται για κορυφαίας σημασίας εξέλιξη στην εξελισσόμενη οικονομική κρίση η οποία απειλεί την Ευρωζώνη με διάλυση, επί της ουσίας όμως την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πέραν του σκεπτικού που αναφέρουμε στην εισαγωγική παράγραφο στο σημερινό μας θέμα, θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι σε περίπτωση που η Ευρώπη αλλάξει σταδιακά οπτική αποφασίζοντας να επιχειρήσει με διαφορετικό τρόπο τη διευθέτηση του προβλήματος οι επιπτώσεις θα είναι παγκόσμιες, αφού παρά τα προβλήματα, η ενωμένη ήπειρός μας αποτελεί (αποτελούσε τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα) όαση ανάπτυξης και ευημερίας σε μια υφήλιο όπου τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά σε σύγκριση με αυτό που πολλοί αντιλαμβάνονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς και ακριβείς όμως θα πρέπει να αναφέρουμε ότι η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών δεν συνεπάγεται αυτόματα και απώλεια αυτών των χρημάτων για τους φορολογούμενους. Ως αντάλλαγμα τα κράτη λαμβάνουν μετοχές των τραπεζών τις οποίες και πωλούν στο μέλλον όταν η οικονομική κατάσταση βελτιωθεί, σε μια συναλλαγή που μπορεί να φέρει μέχρι και σημαντικά κέρδη.

Αυτό είναι και ο λόγος που η μέθοδος αυτή δεν είναι και η… αγαπημένη για τους τραπεζίτες, αφού η είσοδος του κράτους στη μετοχική σύνθεση της τράπεζας συνεπάγεται ενίοτε ακόμα και την απώλεια του ελέγχου από τους βασικούς μετόχους, οι οποίοι ενώ δεν το συνήθιζαν – σχεδόν ο κανόνας τουλάχιστον στην Ελλάδα – καλούνται να δίνουν λόγο για ότι κάνουν… Άρα, ακόμα και η ανακεφαλαιοποίηση περιορίζει την αυθαιρεσία των τραπεζιτών, οι οποίοι στην προσπάθειά τους να δείξουν στις αγορές υπεραξίες, οδήγησαν σε αλόγιστη πιστωτική επέκταση (σε παρακαλούσαν να πάρει δάνειο για οτιδήποτε…) η οποία οδήγησε στο σημερινό πρόβλημα.

Μήπως να τους ρωτούσαμε βέβαια που στο διάολο πήγαν όλα αυτά τα χρήματα που βγήκαν τις καλές μέρες και γιατί δεν χρησιμοποιούνται για να διασώσουν τα μπαταρισμένα τους καράβια; Γιατί δεν έγιναν παραγωγικές επενδύσεις που θα έδιναν στον κόσμο δουλειά και στην οικονομία ανάπτυξη λειτουργώντας ως ανάχωμα στη σημερινή κρίση; Διότι εάν έγιναν σκάφη και διακοπές στα σαλέ της Ελβετίας και τις ακτές της Καραϊβικής τότε η τύχη που θα τους άξιζε θα ήταν πολύ χειρότερη από τα σημερινά «μικροπροβλήματα». Και τα λέμε εμείς που έχουμε κατηγορηθεί ως «εχθροί των εργαζομένων» από διάφορους, επειδή κάνουμε το «λάθος» να γράψουμε όσα θεωρούμε εφικτά και όχι ευκταία, όσα θεωρούμε ότι στηρίζονται από την κοινή λογική και όχι αυτά που θα μας άρεσαν να υπάρχουν…

Και πάλι όμως, η ανακεφαλαιοποίηση είναι η λιγότερο κακή μέθοδος για τους τραπεζίτες, αφού η εναλλακτική είναι το κλείσιμο της τράπεζας με τον… κρότο από το «σκάσιμο» να ακούγεται πολύ μακριά… Η νέα πολιτική που χαράζει το γερμανικό SPD είναι πολλά υποσχόμενη, αρκεί να μην ξεφύγει σε ιδεολογικού περιεχομένου διακηρύξεις οι οποίες καταρρέουν όταν έρθει η ώρα να υπολογιστούν τα νούμερα. Διότι αν το πρακτικό μέρος δεν βγαίνει, μπορεί να εμφανίζεσαι φιλολαϊκός, όμως στο τέλος της ημέρας υπογράφεις τη θανατική καταδίκη των εργαζομένων και των απλών ανθρώπων που ακούν σε «απόλυτες τιμές», ακούν δηλαδή αυτό που τους ηρεμεί ψυχολογικά έστω κι αν είναι κουταμάρα ολκής στον «πραγματικό κόσμο».
http://www.defence-point.gr/news/?p=53859

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s